/Mos jemi gjë të gjithë të çakërdisur nga trutë ne shqiptarët?

Mos jemi gjë të gjithë të çakërdisur nga trutë ne shqiptarët?

Nga Mentor Kikia

Mjafton të bësh një xhiro në rrugët e Tiranës(jo nga Unaza e Re) dhe mbledh mjaftueshëm prova për të kuptuar se jemi një shoqëri depresive.

Nuk e ekzagjeroj.

Po ju tregoj disa eplsode: Në afrësi të ish stacionit të trenit, një makinë ka ndaluar duke bllokuar rrugën. Burri në timon, gruaja hyn e del nga dyqani. Dikush, para meje, i tërheq vëmendjen burrit për bllokimin e rrugës.

Ai zbret nga makina, duke turfulluar e duke sharë me sa kishte në kokë(me rob, me shpi, e kështu gjërash), dhe tenton ti hapë derën e makinës me dh.unë.

Hapet semafori e ai ikën, duke e lënë burrin që shkumëzonte duke sharë. Shkaku ishte pse i tha që ke zënë rrugën. Dy semaforë më tutje, unë i pari, dikush pas meje i binte borisë pa ndalim.
-Po ku të shkoj, është semafori i kuq – i thashë.

-Ec more më plasi mua për semaforin, hape rrugën. S’pashë të kishte ndonjë urgjencë mjeksore se ishte vetëm në makinë. Mbylla veshët deri sa u hap semafori.

Tek rrethrrotullimi i Zogut të Zi(jam kurioz ta di se ku e kanë bërë shkollën këta inxhinierët tanë që e bëjnë rrethin sa një fushë futbolli dhe ngushtojnë rrugën), dy makina fërkohen, pa dëmtime serioze. Nga njëra dalin dy vetë dhe godasln xhamin e tjetrit, duke ulërltur. Pak më tutje dy policë që pëpriqen të vënë rregull në këtë katrahurë, vijnë me vrap dhe i qetësojnë.

Këto skena i hasa në harkun e 35 minutave. Por ajo që shikoj në tërësi, është se njerëzit nuk janë të qetë, nuk janë të qeshur. Nuk dinë të thonë: Ah, më fal, të lutem! Janë nervozë, agreslvë, të gatshëm të suImojnë, të dh.unshëm.

Ky është një problem i madh social, pasi është burim krlmlnaliteti.

Është genetike kjo, apo jetojmë në mjedisie kaq stresante sa jemi çakërdisur të gjithë nga trutë?